Reklama

Ludzie i jezyk - Oferta wyborcza

Definiowanie oferty wyborczej
Marketing polityczny może być rozumiany jako zespół działań prowadzonych na rynku wyborczym mających za cel przedstawienie danego kandydata w najkorzystniejszym świetle, przy jednoczesnym dowiedzeniu, że jego kontrkandydaci są znacznie gorsi. Marketing jest w tym ujęciu podstawowym elementem kampanii wyborczej i obejmuje kompleks działań zmierzających do precyzyjnego zdefiniowania, a następnie promocji oferty wyborczej kandydata.

Analiza rynkowa
Działania te polegają przede wszystkim na wykazaniu wyborcy korzyści wynikających z poparcia danego kandydata oraz ukształtowanie i utrwalenie jego pozytywnego wizerunku, a także w niektórych przypadkach i ruchu politycznego, którego jest reprezentantem. Przekazywanie treści odbywa się za pomocą zakodowanych form komunikacji z wyborcą. Analiza rynku, segmentacja rynku, komunikacja i inne funkcje marketingu są dla polityka tak samo istotne jak dla producenta, kupca czy sprzedawcy.

Kampanie promocyjne
Zmasowana kampania promocyjna partii pełni tę samą funkcję co ogólnokrajowa kampania reklamowa produktu, wyrabiając mu markę i korzystny wizerunek. Kandydaci na urzędy publiczne muszą starać się o pozyskiwanie zwolenników, aby ci z kolei werbowali im następnych. Ponadto muszą dbać o stałe utrzymanie rozmachu działań przez całą kampanię aż do momentu ściągnięcia wyborców do lokali wyborczych i oddania głosu. Partie potrzebują trafnie opracowanej strategii dotyczącej segmentacji rynku. Ma ona zapewnić, aby właściwe zagadnienia były dyskutowane z poszczególnymi segmentami rynku.

Kontaktujmy się!
Dla realizacji tego celu, tak jak w tradycyjnym marketingu, w kanałach dystrybucji potrzebni są pośrednicy. Nawiązane kontaktu z każdym z potencjalnych wyborców jest w realiach współczesnego społeczeństwa masowego zwyczajnie niemożliwe. Dlatego polityk musi korzystać z pośredników. W marketingu politycznym wykorzystywane są różne formy - kanały komunikacji (advertising channel) z klientem - wyborcą. Mogą one być bezpośrednie lub pośrednie, osobowe i nieosobowe.

Spotkania z wyborcami
Do form bezpośrednich i osobowych zaliczamy: wiece i spotkania przedwyborcze, konferencje prasowe, konsultacje osobiste, wykorzystanie liderów opinii społecznej jako pośredników, opiniotwórczą działalność środowiskową swoich sympatyków itp., w których obrębie kandydat lub jego reprezentanci bezpośrednio komunikują się z wyborcami. Formy pośrednie i nieosobowe komunikacji to: formy wizualne - plakaty, ulotki, biuletyny, znaczki wyborcze, wizytówki, inserty, listy do wyborców itp.; formy audiowizualne - audycje radiowe, telewizyjne, wywiady dla mediów.

Działania PR
Działaniami public relations zajmuje się w partiach bardzo często rzecznik prasowy i podległy mu zespół ludzi, określany jako zespół prasowy albo biuro prasowe. Rzecznicy prasowi partii dzięki swej częstej obecności w audycjach telewizyjnych i radiowych, na łamach prasy, są jednymi z najbardziej znanych działaczy swojego ugrupowania. Są to często dziennikarze z zawodu, znający potrzeby i zwyczaje swojego środowiska.

Rzecznik prasowy
Funkcja rzecznika prasowego jest trudna i ryzykowna, jako że na rzecznikach prasowych z jednej strony skupia się niechęć środków przekazu, a z drugiej – mogą się stać dla partii dobrym "kozłem ofiarnym". Politycy lubią wykorzystywać rzecznika do łagodzenia konfliktów z mediami, odgradzania się od nich, a w przypadku pomyłki – poświęcają go dla dobrego imienia organizacji.

Manipulowanie
Techniki manipulacji i socjotechniki stosowane przez partie polityczne
Proces tworzenia pożądanego porządku społecznego wymaga świadomego wywierania wpływu na przyswajanie wzorców kulturowych, internalizowanie podstawowych wartości czy akceptowanie norm społecznych. W stosunku do większych zbiorowości, czy nawet całych społeczeństw działania socjotechniczne mają na celu pożądane przez partie ukierunkowanie wyborców i wywołanie u tychże wyborców określonych postaw, czyli mówiąc krótko i jasno – oddanie na nich głosu podczas wyborów.

Poparcie
Osobistości chętnie wieszają na ścianach swoich gabinetów dowody kontaktów z innymi osobistościami. Te naprawdę wartościowe posiadają osobiste dedykacje. Inne można kupić. Na przykład w 1997 r. wspólna fotografia z Margaret Thatcher kosztowała „tylko” 1000 dolarów. Historia propagandy zna także przypadki retuszowania lub wycinania podobizn niektórych osób ze wspólnych fotografii. Obecnie, gdy co chwila ujawniane są afery, wspólne zdjęcia z politykami i biznesmenami, zwłaszcza te figurujące w archiwach medialnych, mogą okazać się kompromitujące.

Cenne kontakty
Zresztą prawdziwych, cennych kontaktów nie trzeba udowadniać na kliszy fotograficznej. Na wszelki wypadek warto znać prawidłową odpowiedź na pytania dotyczące niektórych znajomości: „Nie potwierdzam, nie zaprzeczam. Nie pamiętam”. Polityk musi mieć poparcie. Przede wszystkim – rodziny, skłonnej do poniesienia konsekwencji jego działalności oraz gotowej do podjęcia obowiązków związanych z propagowaniem jego osoby. Wyborcy preferują kandydatów pozostających w związkach małżeńskich, posiadających dzieci, a nawet wnuki.

Życie rodzinne
„Single” nie budzą takiego zaufania, potwierdzając słowa piosenki z legendarnego już Kabaretu Starszych Panów: „Rodzina nie cieszy, nie cieszy, gdy jest, lecz kiedy jej nie ma, samotnyś jak pies”. Najważniejsze, to mieć odpowiednie poparcie polityczne. Bez rekomendacji organizacyjnej trudno marzyć o karierze. Ustalanie list wyborczych lub propozycje kandydowania zależą od oceny wielu osób. Nawet kandydaci niezależni nie działają w próżni i potrzebują „dobrego słowa” określonego środowiska. Doświadczeni politycy dobrze o tym wiedzą. Początkujący też muszą mieć tego świadomość.

Poparcie finansowe
Sprawą oczywistą jest również poparcie finansowe. Do kandydowania w wyborach trzeba mieć pieniądze. Niezależnie od kosztów ponoszonych przez formację, którą kandydat reprezentuje, musi on ponieść koszty prywatne. Już samo miejsce na liście może mieć swoją cenę. Na przykład podczas wyborów samorządowych w 1998 r. wrocławskie sztaby pobierały od kandydatów opłaty od dwustu (Rodziny Polskie) do tysiąca złotych (SLD), przy czym ci drudzy dopłacali jeszcze po sto złotych za udział w procedurze kwalifikacyjnej. Oficjalnie należy rozumieć je jako zasilenie funduszu wyborczego danego ugrupowania, przy czym wiadomo, iż około 50% wpłaconej kwoty zwraca się w postaci reklamy wyborczej, bo przecież najważniejsi kandydaci będą najbardziej promowani.

Wybory parlamentarne
W przypadku wyborów parlamentarnych, trzeba być przygotowanym na przeznaczenie na ten cel od kilku do nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. Na przykład według Piotra Ostrowskiego, wiceprzewodniczącego Samoobrony w kujawsko-pomorskim ustalanie list kandydatów w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 r. przebiegało następująco: „Kandydaci na wysokie – pierwsze lub drugie – miejsce musieli ponieść wyższe koszty. Każdy miał obowiązek złożenia, jeszcze przed umieszczeniem jego nazwiska na liście, deklaracji wskazującej konkretną kwotę.

Zabezpieczenia partyjne
Rozmowy na ten temat i przekazywanie deklaracji odbywały się w Warszawie w cztery oczy, podczas indywidualnej rozmowy „z osobą z samej góry Samoobrony”. O kolejności na liście decydowała Warszawa (…) Oprócz deklaracji kandydaci podpisywali weksel in blanco i zobowiązanie wpłaty pewnej sumy na rzecz partii w razie wystąpienia z niej już po uzyskaniu mandatu”. Należy tu wspomnieć, że partie w różny sposób mogą zabezpieczać się przed zmianą barwy klubowej przez posiadacza mandatu, w którego promocję zainwestowały.

Ciekawe linki:

banery reklamowe warszawa, Nowe mieszkania Wilanów, stalowa wola portal, porady prawne łódź, pozycjonowanie siedlce, ochrona toruń

Menu

• Problemy z wymową
• Przejęcie słów z zagranicy
• Zwyczaje i wydarzenia
• Polityk przed tłumem
• Oferta wyborcza
• Reakcje zbiorowości
• Partnerzy:
• Informacje o Austri
• Hotel Agadir

Reklama